15 Kasım 2011

zamandüşerellerimdenyere

Bir zamanlar güzel bir kız yaşarmış, oo o lelli.

Handan da yaşamış bu topraklarda hatta saçlarını Refik Cemal taramış. Ah canım! Yani eğri oturup doğru konuşalım, bir Kürk Mantolu Madonna aşkı yoktu Handan'da da Refik Cemal'de de; ama içim parça parça oldu, ne yalan söyleyeyim. Sabahattin Ali ödülü olsa da, onu alabilsem. Halide Edip ödülüyle hava atılabilse bile ( :) ) Sabahattin Ali benim için gerçekten unutulmaz olabilirdi.

Kırlangıçlar.

İçim kıpır kıpır. Bugün moralim bozayazdı; ama hemen tuttum yakasından, silkeledim. "Bak moral misin nesin! Beni Robert'in kapısından alıp Boğaziçi'ne kadar getiren arkadaş canlısı köpekten ders al biraz, birlikteliğin önemini iyi seyret bir dahaki seferine!" dedim. İyi demişim, değil mi?

Bu arada, o köpek gerçek. Canım. O da gelsin doğum günüme, artık arkadaşız çünkü. Handan da gelsin, bir haftadır haşır neşirim onunla da. Sonra bir deee. Kim gelse bilemedim, onlar bilsin bakalım kendilerini! :)

Ah ne güzel ne güzel seni sevmek, ah ne güzel ne güzel.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder