pompi

aslında hiçbir şey bitmiyor, yefi. hadi anatol'cuğumuza inat, tekrar edelim.
sadece yenileri ekleniyor sürekli, ilgimiz kayıyor.
piaget'nin çocukları gibi, nesneler gizlenince yok olduklarını sanıyoruz. oysa varlar, oradalar.
hem var hem yok. en sevdiğim.

en güzeli de bu tatilin hiç bitmeyecek olması. geçse bile kalacak ya, çok şükür.

oesk-

ben hiçbir şarkıda kendimi bu kadar bulmadım arkadaş. yıllardır içimde tuttuğum enerji bunun içinmiş meğer. ve siena sokakları bu şarkının en çok yakışacağı yermiş; bunu, bir biz biliyoruz bir de o güzel insanlar.

ayrıca! ben daha iyi detone oluyorum. özellikle kahkahalarımla sesim kısıldıktan sonra.

kır(ık)mızı

kendi sınırlarını çizmiş parçaların bir arada durmasıyla yetindiğimiz o cömert zamanlardayız.

fine again

anatol knotek'e yaratıcılığını bizimle paylaştığı için teşekkürler.

harcamadan biriktirmek

arkadaş biriktiriyoruz, demiş sunay akın.

ne güzel demiş, biriktirmek diye. çünkü biz arkadaşlarımızı gözümüzden gönlümüzden sakınıp kimi zaman, geleceğimizde yer alması için şimdide birlikte olmayı feda ediyoruz.

(bunun üstüne yarım saat tartışmayı başararak kendimle gurur duymamı sağlayan ilke'ye teşekkürler.)

ben bunu böyle yorumlamadım, çünkü biriktirmek deyince aklıma kumbara gelmedi.
biriktirmeyi şimdi harcamayıp sonrası için saklamak olarak düşünenler -ki bu şimdiye kadar ben hariç herkesti, çok enteresan- bu benzetmeyle düşündüler. ne garip arkadaş, hala şoktayım! rousseau olsa shocking değil absurd bulurdu yalnızca. öhöm.

oysa arkadaş biriktirmek bence, çakıl taşı biriktirmek gibi. gittiğimiz yerlerden içimizde, aklımızda kalan anıların, hayallerin vücut bulmuş hali. yenileri eklendikçe eskilerin anılarının bulanıklaştığı ama değerinden hiçbir şey yitirmeyen taşlar olur ya, öyle.

bugün, hayatımda yer alarak aslında var olduğunu önceden fark etmediğim boşluğu dolduran canım arkadaşım elvoşun doğum günü. dilerim umut, mutluluk ve en tatlı anıları biriktiririz bu yaşında da. nice boşluksuz, dopdolu yıllara. iyi ki varsın.