tik tak

sevgili beni tanımayanlar,
olur da teasdüfen bu bloga rastlarsanız, bu post'u okumadan evvel bilmeniz gereken şey; benim yurtta çalıştığım ve geçen hafta cuma öğlenden bu perşembe sabaha kadar yurttan sadece 3 saatliğine çıktığım, onun da, sınava girmek için kar kış kıyamette 50 dakika yürümeyle sonuçlanmasıdır.
ayrıca yarın itibariyle 3 günlük yurda kapanma seansım, kapımda, saatin 7'yi göstermesini beklemektedir.
ama mutsuz muyum? hayır.
çünkü o kadar seviyorum ki yurttaki kızları, sanki hep kardeşim varmış da bunca yıldır ben aileme kardeşim olsun diye gereksiz baskı yapıyormuşum gibi geliyor şimdilerde.
çünkü kahkaha atmak beni mutlu ediyor ve daha çok güleceğim bir eve kapanma bir daha olmayacak, çok net.
çünkü karın hep en güzel yüzünü gördüm son 4 gündür. aynen bu şekilde güvendim kara ve canım yanmadı.
çünkü yanımda birbirinden mükemmel insanlar vardı, var, olacaklar da. ne mutlu.
darısı başınıza.