when the goal is infinity

"since the distance between us and it is always the same, whatever road we take, it is just as if we have not moved. even our feeling of pride looking back at the distance covered can only give a deceptive satisfaction, since the remaining distance is not proportionately reduced."

demiş durkheim.

hatta şu şekilde de devam etmiş:

"to pursue a goal which is by definition unattainable is to condemn oneself to a state of perpetual unhappiness. of course, a man may hope contrary to all reason, and hope has its pleasures even when irrational. it may sustain him for a time; but it cannot indefinitely survive the repeated disappointments of experience."

sonra da işte neden intihar ediyoruz.. şakacı gerçekler olunca, ağız tadıyla gurur bile duyamıyoruz. yarın sabaha bu paper bitsin, cumaya yine 4985235 sayfa var okunacak. yolumuz uzun, bir arpa boyu bile yok gidebildiğimiz, malum.
zaten hissettiklerimin açıklaması psikolojide değil, sosyolojide olunca; ufalıyorum küçülüyorum, dünya üzerinde yok denecek kadar görünmez olan o noktalar kümesine katılıyorum. hepimiz ne kadar da aynıyız yefi. durkheim'dan beri.

o değil de... ikinci alıntıyla "charlie and the chocolate factory"de -benim lisede yıllık quote'u seçtiğim- charlie'nin "we can eat the grass?" sorusuna willy wonka'nın verdiği cevap arasındaki benzerlik müthiş, değil mi: 

"everything in this room is eatable. even i'm eatable but that is called cannibalism, my dear children, and is in fact frowned upon in most societies."

yani... umabilirsin, yiyebilirsin tabii. biz karışmıyoruz. sana kolay gelsin. -heheho. ama sonra gülen sen olmayacaksın, diyor burada bıyık altından-.

of course you can sleep today. but only if you dare.