oyun

iki kalp

iki kalp arasında en kısa yol:
birbirine uzanmış ve zaman zaman
ancak parmak uçlarıyla değebilen
iki kol.

merdivenlerin oraya koşuyorum,
beklemek gövde kazanması zamanın;
çok erken gelmişim seni bulamıyorum,
bir şeyin provası yapılıyor sanki.

kuşlar toplanmışlar göçüyorlar
keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

cemal süreya

kendi kendime "hadi bir sayı söyle, o sayfadaki şiir günün şiiri olsun" oynuyordum. 241'de bu şiir vardı. eller, parmaklar, metaforlar... dedim ki: "yalnız değilsin cemal süreya! hayal gücüm senin tarafında." gerçi günün şiirinden çok dünün şiiri arkadaş biraz, ama olsun.

meğer bazen kuşların uçması yetmiyor, göçmesi gerekiyormuş. bazen de uçmaları bile kalbimize çok dokunuyormuş. insan yaşadıkça öğreniyor, azizim. ha bir de, okudukça. ama en çok gezdikçe.

denizim geliyor yine, hadi hayırlısı.

*yinekendikendimekonuştuğumbirpostunsonunageldik, sabrınıziçinteşekkürler.*