bugün kuş cıvıltısıyla uyanayım diye radyomu kapatıp bir buçuk saat daha uyudum. derken aklıma nereden geldiyse yüzbinyıllık frente şarkısı geldi. ne demiş teoman "her şey değişirken yalnız biz aynı kaldık, küçücük üç beş kişi geçmişle oyalandık". şu an bu sözlerle alakam yok, her şey değişirken yalnız şarkılar aynı kalıyor sanki benim için. neyse efendim. sonra anneleri aradım, aradım. en son da kendi annemi, onun sesi en tatlısı. dışarısı soğuk olsa da içim sımsıcak yine. ne mutlu bana.
sevgiler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder