Üniversite başından beri yaşadığım en büyük değişikliklerden biri artık hafta sonlarında anneannemi görmemek. Her hafta sonu şehirler arası gidip gelmek ancak o kadar mutluluk verebilirdi bana. Sonunda anneannem olunca o yol nasıl hızlı geçiyordu, tarifi yok. Şimdilerde o "boş hafta sonu rahatlığı"nı özledim. Plansızlığı, "bugün ne yapsam" sorusunu sormamayı, günümün tamamını sorgulamadan evde geçirmeyi ve bunu yaptığım için mutlu olmayı... Günümün tek aktivitesinin yemek olmasını da tabii. Gökçen çorbasını. Her öğünde bir sonraki öğün ne yiyeceğimizi konuşmayı. Anneannemin, annemin gençliğini anlatmasını, kendi çocukluğunu, içinde kalanları... Benimle bir an bile durmadan bir şeyler paylaşmasını..
Daha fazla değişikliğe hiç gerek yok.
Korkunun ecele faydası olmalı, yoksa ne yaparız?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder