yani

yaz bitemedi hala. her gün ben tekrar bittim, o kırıntılarına tutunup devam ediyor hala. eskisi, yenisi, geçimişi, geleceği, evi, göçebesi derken tüm sorgulanmışların ortasında bir de ne göreyim, adına güvercin denmiş bir kuş, kendini kırlangıç sanıyor. oysa bu iklimde esen rüzgarları bile kimse duymuyor. bilinçaltına sıkışmış bir kimsesizlik söz konusu çünkü. beyaz bir mercedes'te kalmış tüm masumiyeti. kıstığı müziğin sesinde. unutulmuş farz edilenlerde. belki de sende. halbuki you're a latecomer. the latest ever. o kadar ki aslında yollarımız hiç kesişmemiş bile olabilir. bir yanılsama diyelim tüm kahkahalara; çünkü bir rüya bulutu oluşuyor düşününce akılda. haydi gel şimdi bu hissi sakince yere bırakalım, birbirimize sırtımızı dönelim ve ileri adım: bir, iki, üç, dört .. ne var ki kimse dönüp vuramayacak. öldürmeye kıyamayacağız birbirimizi. ikimizin aynı anda dönüp buluşmaya yürümesi nedense ihtimallerde bile yok. yani biz, yani senle ben, ne gidecek ne kalacak, dururken bile uzaklaşacağız. en güzeli bu değil; ama bir eylül akşamının vazgeçilmezindeyiz. ikimiz de yalnızca yağmurlara hakkını veriyoruz, ayıp mı?

öyleyse tüm rastlantılara gelsin: o albüm!