tantan

önce bir sürü kabus görüyorum. her seferinde bir uykusuzluk, huzursuzluk hali.
her seferinde bu kez güzel uyanacağım umuduyla yatıyorum. olmuyor.
derken yorgun düşüyorum, gözlerim kendiliğinden kapanıyor.

yıllar sonra en mutlu rüyayı bugün bu koşullarda gördüm.
çocuklar. masallar gibi, iyi ki varlar.

ve kayaköy. gitmesem de görmesem de, orada bir köy var uzakta. bazen bu bile yetiyor, öyle değil mi? evet, yefi de katılıyor.

hem şarkılar çok iyiydi bu gece, yayında yapımda emeği geçenlere teşekkürler.

fairy tales. mutlu son gerçekten yok mu, ne?