Güzel havada yalnızlığını ışıkta saklıyorsun. O an kar yağsa
ağlarsın. Ellerin kömür gibi simsiyah. Kar ne kadar beyazsa. Güneş ne kadar kör
ettiyse. Sen o kadar yalnızsın. Keşke bir umut ışığı olsa gördüklerim, ama
yazık. Kuş filan uçsa üstünden, belki sesi ilham olur var olmana. Arasan
bulursun. Yani başını başka yöne çevirsen, dalgayı gördüğünden sesini de
duyarsın. Ya da kaldırsan elini, ışığın rahatsız eden yanını yok edersin o an ve
kuşlar… Keşke bir musluk olsa yakınlarda, yüzüne suyu çarpar rahatlardın.
Denizin suyundan kalan tuzlarla uğraşmazdın. Hep böyle kolay bir yol bulsan ne
ala! Senin adına üzgünüm. Silah zoruyla yaşıyor gibisin. İroniya’da bir sabah
vakti, sen belki de yalnız değilsin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder